دانشکده تربیت مربی عقیدتی سیاسی شهید محلاتی (ره) انسان پژوهی دینی 2251-6024 9 27 2012 09 01 The connection of human being’s levels and the degrees of existence in Mulla sadra ارتباط مراتب انسان با مراتب هستی از دیدگاه ملاصدرا 5 27 1261 FA مرتضی شجاری دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تبریز جعفر محمدعلیزاده کارشناس ارشد فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تبریز Journal Article 2012 04 09 Mulla Sadra, regards existence as something simple and gradual. Rather, he believes that human being have one identity. It is, however, of simplicity and gradation both. For him there are close relation between the stages of soul and the degrees of existence and perceptions. As a result of this relation, every one of human perceptions connects with one of degrees of existence. The knower, in Mulla Sadra, unites with the known and with the active intellect. Then all of existents become the constituents of his essence and man’s relation to them is the same as the relation of the soul to the body. Therefore, it can be said that human being in the every level of knowledge have the same level of existence and his/her world is his/her perceptual data. ملاصدرا علاوه بر اینکه وجود را امری بسیط و دارای مراتب تشکیکی می‌داند، معتقد است انسان نیز هویتی واحد دارد که در عین بسیط بودن، دارای مراتب و مقامات متعدد است. از نظر وی مراتب نفس آدمی با مراتب ادراکی او و مراتب هستی در ارتباط است. در نتیجه هر ادراکی از ادراکات آدمی با مرتبه‌ای از هستی مرتبط است. به باور ملاصدرا، در حصول علم، عالم با معلوم متحد می‌شود؛ چنان‌ که با عقل فعال نیز اتحاد می‌یابد. پس از این اتحاد، تمامی موجودات، اجزای ذات او می‌شوند و نسبت انسان به آنها، همانند نسبت روح به بدن می‌گردد. از این‌ رو می‌توان گفت که آدمی در هر مرتبۀ ادراکی، همان مرتبه از هستی را داراست و عالَم او همان مُدرَکات او هستند. https://raj.smc.ac.ir/article_1261_17326d10d511828f6b34fa6d751739e2.pdf

دانشکده تربیت مربی عقیدتی سیاسی شهید محلاتی (ره) انسان پژوهی دینی 2251-6024 9 27 2012 09 01 A critical study of Kantian secular ethics تحلیل انتقادی اخلاق سکولاریستی فلسفه کانت 29 55 1263 FA محمدمهدی حکمت مهر دانشجوی دکتری فلسفه و پژوهشگر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی ابوالحسن غفاری استادیار گروه فلسفه پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی Journal Article 2012 05 24 Each historical period contain a special conception about God, man and the world by which it is distinguished from the others. At the beginning of Modernity, western man has accepted a new conception toward these problems. Relation between ethics and religion within Modernity, depend on such conception. While in the prior periods, especially in the Middle age, ethics had been known to be depended on religion. Philosophers of Modernity tried to extend their humanistic and secular views to ethics and religion. Immanuel Kant as the highest teacher of Modernity played a key role in the project. At first viewed the two essential concepts of religion, God and Free will, not to be epistemological. Then he formed his philosophy of ethics on the basis of autonomous and in this manner the two main concepts was degraded. Thus Religion and religious thesis reduced to a mere inner concept of no influence in the world. Yet as is described in the paper on Islamic teachings, fundamental defects have been found in the system of Kantian ethics. It has shown that there can be no room for ethics to independent from religion. با آغاز مدرنیته، انسان غربی با نگریستن به انسان، جهان و خدا از منظری بشرانگارانه، مناسبات و شئونی را رقم می‌زند که امری بی‌سابقه بوده است. رابطه اخلاق و دین در مدرنیته نیز وابسته به چنین رویکردی می‌شود. در حالی که در دوره‌های پیشین، بالاخص قرون وسطا، اخلاق ذیل دین تعریف می‌شد و فیلسوفان مدرنیته در تلاش بودند تا نگرش انسان‌گرایانه و سکولاریستی را به حوزه رابطه اخلاق و دین نیز تسری دهند. در این میان، کانت نقش برجسته‌ای در این پروژه ایفا می‌کند. او ابتدا دو مفهوم اساسی دین و اخلاق را که به ترتیب عبارتند از خدا و اختیار، در نقد عقل محض در هاله‌ای از ابهام قرار داد و غیر قابل شناخت دانست و سپس در تدوین نظام فلسفه اخلاق خویش، با قرار دادن دین و مفاهیم دینی ذیل اخلاق و ارزش‌های اخلاقی، دین را به صرف یک مفهوم درونی و شخصی، تحویل و تقلیل می‌دهد. این مقاله ضمن تبیین فلسفه اخلاق کانت و همچنین سکولاریسم منطوی در آن، به نقد و تحلیل آن نیز می‌پردازد. https://raj.smc.ac.ir/article_1263_7eb3c8be3d411e8ebfab08eba5f49632.pdf

دانشکده تربیت مربی عقیدتی سیاسی شهید محلاتی (ره) انسان پژوهی دینی 2251-6024 9 27 2012 09 01 Avicenna on the process for soul`s development فرایند استکمال نفس از دیدگاه ابن‌سینا 57 80 1265 FA علیرضا اسعدی دانشجوی دکتری مدرسی معارف اسلامی و عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی حسن معلمی استادیار گروه فلسفه دانشگاه باقرالعلوم(ع) Journal Article 2012 04 22 According to philosophers, the soul is an immaterial essence that can be perfected by knowledge and action. But how does the soul perfect through knowledge and action? What is the way of perfection? Furthermore, is such perfection stopped by death or does its life continue after death? In this paper, I will explain Avicenna’s answers to these questions. Also, I will examine the problem of the perfection of immaterial essences. If the soul is immaterial, then it must be unchangeable and unmovable. Such being the case, why do philosophers have viewed it to be developing and changing? Avicenna’s answer to this question is based on his view about immovability of essence and changeability of accidents. This answer will be examined in this paper. نفس از دیدگاه فلاسفه، جوهری مجرد است که از استکمال برخوردار است. ایشان علم و عمل را عامل استکمال نفس می‌دانند. اما تأثیر این‌دو در نفس انسانی چگونه است و نفس در مسیر استکمال چه فرایندی را طی می‌کند؟ علاوه بر این، آیا پس از مرگ نیز استکمال نفس ادامه می‌یابد یا آنکه حرکت استکمالی آن با مرگ پایان می‌پذیرد. در این مقاله با دیدگاه ابن‌سینا در این زمینه آشنا می‌شویم. این نوشتار به این شبهه نیز می‌پردازد که چگونه فلاسفه با آنکه نفس انسان را مجرد می‌دانند و بر این باورند که مجردات از ثبات برخوردارند، از تکامل و حرکت نفس سخن گفته‌اند؛ به‌عبارت دیگر چگونه ثبات مجرد با حرکت و استکمال نفس سازگار است؟ در این زمینه تبیین‌های متفاوتی ارائه شده است. ابن‌سینا این مسئله را براساس ثبات جوهر و حرکت در اعراض پاسخ داده است. در مورد این تبیین نیز به داوری خواهیم نشست. https://raj.smc.ac.ir/article_1265_0ce2ffd21fc958d9ef0ee9ba5336e357.pdf

دانشکده تربیت مربی عقیدتی سیاسی شهید محلاتی (ره) انسان پژوهی دینی 2251-6024 9 27 2012 09 01 A Comparative Study on the existential relationship between man and world from Heidegger and Mulla Sadra’s Viewpoint بررسی تطبیقی رابطه وجودی انسان با عالم از دیدگاه هایدگر و ملاصدرا 81 103 1267 FA حسین زمانیها استادیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه شاهد Journal Article 2012 06 05 According to Heidegger human existence is not encapsulated and limited in itself, rather it is a transcendental existence which is standing out in the world. This ecstasy is rooted in the deeper relation between human existence and Being. In Heidegger philosophy this necessary relation between man and world is an essential element in the existential structure of man. That is why he uses the term <em>Dasein </em>for calling such entity. Referring to Mulla Sadra’s philosophy one can reach to a deeper and more fundamental analysis of transcendental structure of human existence. According to Mulla Sadra human existence is a relative entity. Its existence as a finite entity is wholly dependent on infinite and absolute being; accordingly, although man is existentially finite, its existence is wholly toward unlimited and infinite being. According to Mulla Sadra, this contradictory state of human existence is the foundation for his transcendental structure and it’s existential orientation to the outer world and it is the ultimate basement for the existential relationship between man and world. از نظر هایدگر، نحوه وجود انسان به‌گونه‌ای‌ است که در بیرون از خویش قیام دارد. لذا هایدگر با عنوان دازاین از آن یاد می‌کند. از دید هایدگر همین نحوه وجود استعلایی انسان که ریشه در برون‌خویشی‌های سه‌گانه دازاین در امتدادهای سه‌گانه زمانی دارد، بنیان رابطه ناگسستنی بین ساختار وجودی انسان و عالم است. با نگاهی عمیق‌تر به فلسفه ملاصدرا می‌توان به این نتیجه رسید که این نحوه وجود استعلایی (برون‌خویشی) ریشه در حالتی تناقض‌آمیز در وجود انسان دارد. انسان موجود محدودی است که واجد نوعی التفات و تعلق وجودی به وجود نامحدود و بی‌نهایت است. لذا همواره در تلاش است تا با تقرب به آن حقیقتِ مطلق، وجود خویش را معنا بخشد. به عبارت دیگر، در وجود انسان قوا و استعدادهای نامحدودی است که با رسیدن به فعلیت معنا می‌یابد، و عالم، افق یا عرصه‌ای است که در آن فعلیت‌های مختلف به‌نحو تفصیلی ظهور می‌یابند. همین التفات و تعلق وجودی به غیر، بنیان رابطه ناگسستنی انسان با عالم است. https://raj.smc.ac.ir/article_1267_b51a15f382ac914391a58850ab343b00.pdf

دانشکده تربیت مربی عقیدتی سیاسی شهید محلاتی (ره) انسان پژوهی دینی 2251-6024 9 27 2012 09 01 A new approach on the quiddity of faith with regard to the existential areas of human soul رویکردی نوین در بررسی ماهیت ایمان با نگاه به ساحات وجودی نفس 105 124 1270 FA مهدی ذاکری استادیار گروه فلسفه پردیس قم دانشگاه تهران سیدمرتضی طباطبایی کارشناس ارشد فلسفه پردیس قم دانشگاه تهران Journal Article 2012 05 08 Whenever we are discussing the nature of faith, we often have a classification based on the object of faith. Accordingly, faith is generally either propositional or non-propositional. It means that if faith belongs to one or several propositions, its nature is also propositional and a kind of knowledge. But if the object of faith is a real thing or person, the nature of faith is related to such feelings as affection, and loyalty. Through examining the prerequisites of this distinction, the following study intends to show that this classification has some formal and logical problems. Secondly, it is not strong and qualified enough to clarify the nature of faith. The second part of the article classifies faith according to the soul aspects into three groups of evidential, volitional, and emotional faith. Later, it provides some examples of Christian and Moslem philosophers and theologians' ideas regarding every kind of faith. Consequently, the paper comes to this result that determining the nature of faith based on soul aspects is a much more defensible choice than classifying based on the object of faith. هنگام بحث درباره ماهیت ایمان، اغلب تفکیکی برپایه متعلَق ایمان ارائه میشود که براساس آن، ایمان به‌گونه کلی یا گزاره‌ای است و یا غیر گزاره‌ای؛ یعنی اگر ایمان به یک یا چند گزاره تعلق گیرد، ماهیتش نیز گزارهای و از سنخ معرفت خواهد بود؛ اما اگر متعلَق ایمان شخص یا موجودی خارجی باشد، ماهیت ایمان از سنخ اموری همچون دلبستگی و وفاداری است. این مقاله با بررسی لوازم این تفکیک نشان می‌دهد که اولاً این دسته‌بندی به‌لحاظ صوری و منطقی دچار مشکل است و ثانیاً چنان قوت و صلاحیتی ندارد که ماهیت ایمان را روشن کند. بخش دوم مقاله، ایمان را براساس اینکه کدام یک از ساحات سه‌گانه نفس آدمی بیشتر در آن مؤثر باشند، به ایمان عقل‌گروانه، اراده‌گروانه و احساس‌گروانه تقسیم و شواهدی از نظریات فیلسوفان و متکلمان مسیحی و مسلمان برای هریک از انواع ایمان ارائه می‌کند.  https://raj.smc.ac.ir/article_1270_c850371fda6892fbfd1c5a5b457e5777.pdf

دانشکده تربیت مربی عقیدتی سیاسی شهید محلاتی (ره) انسان پژوهی دینی 2251-6024 9 27 2012 09 01 The effect of substantial movement theory on Mulla Sadra’s view of the soul تأثیر نظریه حرکت جوهری بر نفس‌شناسی ملاصدرا 125 147 1271 FA صغری یکه زارع کارشناس ارشد فلسفه اسلامی دانشگاه شیخ مفید (ره) محمدصادق کاملان استادیار گروه فلسفه اسلامی دانشگاه مفید (ره) محمود پروانه کارشناس ارشد اندیشه سیاسی در اسلام دانشگاه امام صادق(ع) Journal Article 2012 03 11 In the evolution of Muslim’s philosophical thought, it was Sadr Al-Motaallehin who overcame many of complexities in philosophical studies on the soul and presented a new outlook. It is clear that Mulla Sadra’s philosophical psychology has been depended upon his special principals. The present research, therefore, is to explain the effect of Sadra’s theory of substantial movement, as one of his main philosophical principal, on his problems in the field including occurrence and continuity of human soul, the proofs supporting its uniqueness, its manner relation to body, the relation of soul to its powers, its connection to active intellect, the unity of knowing and the known, natural and arbitrary death, transmigration of soul, immateriality of imagination and corporal resurrection. در سیر تکاملی اندیشه فلسفی مسلمین، صدرالمتألهین توانست بسیاری از معضلات اقطاب خود ازجمله در علم‌النفس را برطرف کرده، طرح نوینی از آن ارائه نماید. بدیهی است نفس‌شناسی ملاصدرا نیز بر مبادی و اصول فلسفی او استوار شده است. این پژوهش به‌دنبال تبیین تأثیر نظریه حرکت جوهری صدرا – به‌عنوان یکی از اصول بنیادین فلسفی‌اش- بر مختصات و تفاوت‌های نفس‌شناسی او می‌باشد. ازجمله این تأثیرات می‌توان به مباحث حدوث و بقای نفس، حقیقت نفس، تحول در برخی براهین تجرد نفس، رابطه نفس با بدن، رابطه نفس با قوای آن، اتحاد عاقل و معقول، موت طبیعی و اخترامی، ابطال تناسخ، تجرد قوه خیال و معاد جسمانی اشاره کرد. https://raj.smc.ac.ir/article_1271_c1e39d912d21c91dce811d6da9929ae8.pdf

دانشکده تربیت مربی عقیدتی سیاسی شهید محلاتی (ره) انسان پژوهی دینی 2251-6024 9 27 2012 09 01 The concept of forgiveness in psychology and the Holy Qur'an بخشش از دیدگاه روان‌شناسی و قرآن‌کریم 149 175 1272 FA حمیدرضا ایمانی فر کارشناس ارشد روان شناسی و عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور 0000-0002-2778-4330 جمیله فاطمی کارشناس ارشد الهیات و عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور فاطمه امینی کارشناس ارشد روان شناسی بالینی و مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد لامرد Journal Article 2012 05 26 The purpose of this research is to examine the similarities and differences in the meaning of forgiveness in perspective of the Holy Qur'an and Psychology. This is done based on library and content analysis method, a kind of Quran to Quran interpretation. The results showed that the word aafw, means "not take revenge against the transgressions of others by a person who has the right to revenge.” has the closest meaning with the word forgiveness. Both views on the impact of forgiveness in peace, enhancing psychological well-being and life satisfaction are emphasized. However, the holy Quran introduces benefice, fazl. as the reason of f orgiveness in addition to mentioning the relation of it with other variables. The holy Quran also conditions forgiveness to some factors, and with its other worldly direction has created the most motivation in its believers. هدف از این تحقیق، بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌های بخشش (بخشودن، بخشایش) از دیدگاه قرآن کریم و روان‌شناسی می‌باشد که به روش کتابخانه‌ای و روش تحلیل محتوایی، که نوعی تفسیر قرآن به قرآن است، انجام گرفته است. نتایج نشان می‌دهد که کلمه عفو، به‌معنای "نگرفتن انتقام دربرابر خطای دیگران توسط شخص قادری که حق انتقام گرفتن را دارد"، نزدیک‌ترین معنا با کلمه بخشش را دارد. هر دو دیدگاه بر تأثیر عفو در ایجاد صلح، افزایش بهزیستی روانی و رضایت از زندگی تأکید دارند. اما در قرآن کریم، علاوه بر بیان روابط بخشش با متغیرهای دیگر، فضل را علت بخشش می‌داند و عفو کردن را مشروط به شرایطی کرده است و همچنین با جهت‌گیری اخروی، بیشترین انگیزه انجام بخشش را در معتقدان به خود ایجاد می‌کند.  https://raj.smc.ac.ir/article_1272_7810ccd41bf26faaa2c4e1f20db70a71.pdf

دانشکده تربیت مربی عقیدتی سیاسی شهید محلاتی (ره) انسان پژوهی دینی 2251-6024 9 27 2012 09 01 Human awareness of death and meaningfulness of life in Nahj Al-Balagheh مرگ‌آگاهی و معناداری زندگی از منظر نهج‌البلاغه 177 198 1273 FA اسحاق طاهری سرتشنیزی دانشیار فلسفه مجتمع آموزش عالی شهید محلاتی مریم السادات موسوی کارشناس ارشد فلسفه و کلام اسلامی Journal Article 2012 08 04 Imam Ali (a) has paid special attention to human awareness of death and the necessity for remembering death. He attempts to lead man to a high degree of self-knowledge and meaningfulness of life through a comprehensive understanding of death. As is considered, death is essentially interrelated to life and, therefore, every lack of correct knowledge toward the former would affect human self-knowledge, and in such a state, one fail to have a right understanding of life, neither negatively nor positively. In this way, permanent attention to death and being inspired by the sayings and deeds of men of remembrance is the very manner upon which one can attain a considerable understanding of death and everlasting world following it in earthly life. Such a right knowledge of death would lead man to understand his life as something meaningful. امام علی(ع) بر لزوم مرگ‌آگاهی و توجه به مرگ تأکید می‌ورزد و می‌کوشد تا انسان‌ها را از طریق شناخت درست حقیقت مرگ به شناخت خود و به‌تبع آن، به فهم معنای زندگی رهنمون سازد. به تعبیری، مرگ بخشی از زندگی انسان است و هرگونه فهم نادرست از آن، فهم انسان از خویشتن را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ در چنین حالتی فرد نمی‌تواند تلقی درستی از زندگی داشته باشد تا به معناداری یا بی‌معنایی آن پی ببرد. بنابراین یاد مرگ و توجه مستمر به آن و الهام از سیره و گفتار اهل ذکر، طریقی است که عمل به مقتضای آن انسان را قبل از مواجهه با مرگ، با مرگ و حیات جاوید پس از آن آشنا می‌سازد. این دریافت درست از مرگ به فهم معناداری زندگی می‌انجامد.  https://raj.smc.ac.ir/article_1273_f91e24dfe80012e2a7984afa4480a6d6.pdf